Home » Verhalen

Twee maanden? Lord have mercy!

Het is nacht, sirenes loeien door de straten van Las Vegas. Reden we gisteren nog door het lege uitgestrekte berglandschap van Death Valley, schreeuwen de casino’s en het nachtleven nu om aandacht. Amerika is een land van uitersten. Niet alleen de natuur gaat van links naar rechts, ook de mensen zijn uitermate divers. Die contrasten zijn voor een nuchtere Hollander moeilijk te bevatten. Amerikanen zijn extreem vriendelijk als je met ze kennismaakt. ‘I’m soooooo happy to meet you!’ zei een cassière tegen ons bij Walmart (een soort hedendaagse Maxis megastore) of ´Twee maanden? Lord have mercy!’ als reactie op onze mededeling dat we twee maanden door de VS reizen. Met Catholic Radio op de achtergrond een Mac Donald’s Drive Thru inrijden geeft nog steeds een absurd gevoel.

Ons Europees cynisme maakte ook dat we de enorme parelwitte Cadillac waar we de eerste dagen in rondreden, hebben omgeruild voor een goedkopere Toyota. Of we de luxe Cadillac hadden gehuurd? Niet dat we wisten. Omdat de euro veel meer waard is dan de dollar, heeft de huurmaatschappij onze auto automatisch opgewaardeerd naar een luxueus model: een enorme Cadillac met Barbie uitstraling. Of, zoals de verhuurder het noemde, de ‘leeuw onder de automerken’. Hoewel Caddy natuurlijk ontzettend stoer was en in theorie heel passend bij onze roadtrip, kregen we er nachtmerries van. Inparkeren in San Francisco was geen pretje met die enorme slee. En toen mijn oom uit diezelfde stad bij het zien van Caddy zei: ´Wil je soms beroofd worden?´, had ik het helemaal gehad. Toch missen we haar soms nog, ze was best wel stoer.

Amerika - Caddy

Sinds we landden in Los Angeles zijn we door de meest verschillende landschappen gereden met de meest uiteenlopende weersomstandigheden. Dorre vlaktes op de route 5 van Los Angeles naar San Francisco, zee aan de kust van Californië en prachtige gebergtes en woestijn in Nevada. Lagen we de ene dag nog naakt te verschroeien op een berg in Death Valley, reed ik de andere dag door de sneeuw van Sacramento naar Reno. Op dit moment zitten we op onze motelkamer in Las Vegas. Het stormt.

We ontmoetten net zo eenvoudig een sprirituele feng-shui expert in San Francisco als een échte cowboy in een verlaten saloon in Beatty, een dorpje in Nevada. Een cowboy die bij gebrek aan onze seksuele interesse en het zien van onze opgehangen waslijn, maar vroeg of we dan in ieder geval zijn was wilden doen. We staan niet meer verbaasd van christelijke pokerdealers in Las Vegas die ons vol passie vertellen over hun liefde voor god. En ook ontbijten in het casino, zoals we dat voor het eerst in Reno deden, is allang niet meer vreemd, maar gewoon lekker goedkoop. Alles went opvallend snel.

Amerikanen zijn een eigenzinnig volkje. Met de huidige politieke en economische situatie zijn al die extreme verschillen des te interessanter. En hoewel het fastfood nu al onze strot uitkomt en de kermis van Hollywood en Vegas ons in al haar bombarie en oppervlakkigheid snel irriteert, zijn we gek op de ‘refill’ literbekers die je bij je vette hap krijgt, de uitgestrekte landschappen met niets, de verlaten ghosttowns, de sterrenhemel in de woestijn en de alom aanwezige vriendelijkheid van de Amerikanen (die ondanks onze sceptische aard toch echt gemeend lijkt te zijn). Al met al, Amerika vraagt om ontdekt te worden. Onvoorstelbare tegenstellingen maken het een land om van te haten en te houden. Zoals een vaak naar Europa reizende truckdriver tegen me zei: ‘There are many similarities between the United States and Europe, but at the same time they’re very different’. Een niet verkeerd te interpreteren stelling die klopt als een bus.

Tags | | |
By Bonny Kramer | 17 August 2010 | No Comment